Welkom op de web-log van onze wereldreis. Op deze site houden we jullie op de hoogte van wat we allemaal meemaken. We vinden het ook leuk om wat van jullie te horen, dus laat een berichtje achter, of mail naar Elke of Vincent

De laatste dagen in Bangkok werden nog een paar zware dagen. We kwamen Laila weer tegen, waar we in Cambodja 4 dagen feest mee hebben gevierd op onze schuilplaats. Zo werden ook de laatste dagen Bangkok gevierd. We gingen van Ierse pub naar Thaise disco, en van bucket naar Singha.

Net voordat we richting vliegveld zouden gaan ontdekte Laila dat we nooit sprinkhanen hadden gegeten… en natuurlijk reed er net een kraampje voorbij met vers gebakken prinkhanen en krekels. Dat werd dus nog even rechtgezet en met een toetje van gefrituurd ongedierte gingen we uiteindelijk de taxi in. Eindelijk op weg naar huis, na een dag waar geen einde aan leek te komen.

De vlucht ging gelukkig sneller dan de laatste dag Bangkok, dus we waren zo op schiphol, waar we door zoveel mensen werden opgewacht dat het overweldigend was. Dat hadden we echt nooit verwacht! Zeker niet op dinsdag ochtend 9 uur! Wat een verrassing!

En nu zijn weer thuis! Het voelt heel vreemd, maar ook soms alsof we nooit weg zijn geweest. We hebben 10 geweldige maanden gehad, maar het is ook weer heerlijk om weer thuis te zijn, tussen alle vrienden en familie. Nu is het weer tijd voor de harde realiteit. De eerst afspraken staan alweer, er wordt alweer aan werk gedacht, en de eerste irritaties om de Nederlandse wetgeving zijn ons ook niet bespaard gebleven toen we ons bij de gemeente weer moesten laten inschrijven. Ja, we zijn weer thuis!

Iedereen die ons via deze site of via via heeft gevolgd heel erg bedankt voor al jullie berichtjes en e-mails.

Adios

Vincent en Elke

Het einde is nu echt in zicht… en de zin om naar huis te gaan begint al meer te komen. We genieten de laatste dagen van alles wat Bangkok te bieden heeft. We shoppen ons helemaal suf in de meeste luxe winkelcentra en de grootste weekendmarkten ter wereld, worden ‘s morgens wakker met Changovers, hebben een bezoek gebracht aan Patpong (helaas is dit de gecensureerde versie…), nemen zo om de dag een massage en proberen nog een klein beetje bruin te worden bij het zwembad op het dak van ons hotel.

Groetjes en tot snel! Vincent en Elke

Onze volgende bestemming was Phonsavan, vanwege de nabijgelegen Plain of Jars. Een 5 tal velden gevuld met eeuwen oude stenen potten, waar eigenlijk niets over bekend is. Het klonk ons wel interessant, dus we namen de 10 uur lange busreis voor lief. Je zult denken, 10 uur lang in een bus zitten moet inmiddels een eitje voor ze zijn. Maar deze bus was een iets ander verhaal. Er gaat maar 1 bus per dag tussen Luang Prabang en Phonsavan, en die wordt goed benut. Overal wordt bagage gestald. Op het dak, op de stoelen en vooral in het gangpad. Om bij je plek te komen moet je letterlijk kruipen over de zakken rijst, uien en knofloken. En als je eenmaal bij je plek bent moet je nog zorgen dat je je tussen jouw stoel en die van je voorganger weet te persen. Beenruimte was er niet. Maar het was wederom een hele belevenis.

Eenmaal in Phonsavan was het koud. Nederlandse temperaturen die we bijna vergeten waren. Ook was het stadje leeg en saai. We boekten snel de trip naar de stenen potten, zodat we niet veel langer in Phonsavan hoeften te blijven. De volgende dag bezochten we de Plain of Jars met alle westerlingen die we in Phonsavan hadden gezien. Het leek of iedereen hetzelfde idee had.

De dag werd een buitengewoon leuke dag. Onze lachwekkende gids vertelde de meest onzinnige dingen, waarschijnlijk bij gebrek aan zinnige informatie over het hele fenomeen Plain of Jars. Er is werkelijk niets bekend over de honderden stenen potten die er rond Phonsavan verspreid liggen. Geschat wordt dat ze 2000 jaar oud zijn, maar dat weten ze niet zeker. Gedacht wordt dat ze gebruikt werden om rijst of rijstwijn op te slaan, maar het zou ook heel goed als graf kunnen dienen. Sommige potten hadden een deksel van zo’n 500 kg. Onze gids vertelde dat deze deksel van pot naar pot ging, waar wij onze vraagtekens bij zetten. Ook was er 1 pot versierd met beeldhouwwerk, wat zo vaag was dat wij dachten dat het gewoon erosie was. Kortom, we verlieten de plek met meer vragen dan antwoorden. Maar begrijp ons niet verkeerd, het was de tocht zeker waard, want het blijft een bijzonder gezicht.

Wat ze wel zeker weten is dat het gebied bezaaid ligt met bommen, waarvan er velen niet geexplodeerd zijn. Een heel team aan mijn-ruimers is bezig het gebied veilig te maken. De bommen die gevonden zijn staan door de hele stad verspreid als bloempotten en pilaren, en dat zijn er duizenden. Als je over de Plain of Jars loopt, loop je ook langs meters diepe kraters van bommen zo groot als wijzelf. Dat Laos het meest gebombardeerde land ter wereld is, is in Phonsavan goed terug te zien.

Eenmaal terug in de stad kwamen we binnen een half uur iedereen van de tour weer tegen. Wat begon met een Beerlao en Indisch eten eindigde in een heel gezellige avond.

Inmiddels zijn we weer in Vientiane en gaan we over een uur naar Bangkok om onze laatste week in te luiden. Tot snel allemaal!

Groetjes van Vincent en Elke

P.s. Wij komen 29 augustus om 09.10 uur aan op Schiphol met vluchtnummer ci65

Laos, wat een geweldig land! We zijn hier nu twee weken, en hebben zoveel mooie pekjes gezien en zoveel mooie en leuke dingen gedaan. Het is weer de hoogste tijd dat we jullie er het een en ander over vertellen.

Nadat we bus uitstapten in Luang Prabang eindigden we in een tuktuk met een Engelsman, een Ier, een Amerikaan en een Isrealische, waar we nu al een week mee optrekken. We zijn samen naar een nabijgelegen waterval gegaan, waar we gezommen hebben. De waterval was een van de mooiste die we ooit gezien hebben, met water zo mooi helder en blauw.

Luang Prabang is een geweldige stadje, wat als geheel op de werelderfgoed lijst staat. Er zijn hele leuke markten, barretjes, restaurantjes en je kunt er geweldig eten tussen de lokale bevolking in de kleine marktkraampjes. Er zijn zelfs kraampjes met een buffet voor 40 eurocent.

Met de hele groep hebben we een boot gehuurd waarmee we een grot bezocht hebben waar mensen al tientallen jaren buddha beeldjes neerzetten, waardoor er inmiddels 4000 antieke beeldjes staan. We brachten ook een bezoek aan een Lao Lao dorp, waar Lao Lao whiskey gemaakt wordt. Dat is sterk spul met een dode slang, schorpioen of duizendpoot in het flesje. Een delicatesse…

In Luang Prabang is ook een echte disco, waar normaliter alleen de lokale bevolking naar toe gaat. Met zijn zessen namen we een kijkje, wat echt een hele belevenis was. Aziatische muziek met een dansvloer vol jonge vrouwen en, voornamelijk homofiele, mannen die dansen alsof ieder lied de macarena is. Maar om half 12 is het afgelopen. In Laos geldt een straatverbod na 12 uur ‘s nachts dus dan hoor je in je bed te liggen (waar overigens genoeg manieren voor zijn om onder uit te komen).

De volgende ochtend gingen we samen met de Ierse Aiden 3 dagen op pad door de jungle en naar inheemse dorpen. We wisten dat het 3 dagen lopen zou zijn en dat het zwaar zou worden. Maar zo zwaar hadden we niet verwacht. De eerst dag was alleen maar berg op en af, heel stijl en glibberig en dat in de 30 graden. We hebben die dag 7 uur gelopen, waren nat van het zweet en helemaal kapot. De tweede dag was beter te doen, maar nog steeds een lange zware dag. 

Tijdens het lopen stopten we bij verschillende dorpen, waar echt zelden toeristen komen. Er gaat zelfs geen weg naar toe. We sliepen op de grond in bamboe hutjes en hadden tientallen starende kinderen om ons heen. Veel van deze kinderen hadden nog nooit een blanke gezien. Laat staan een roodharige, een blonde en een donkere bij elkaar. We waren een hele attractie.

Bij een van de dorpen namen we een kijkje bij de kinderen die aan het spelen waren. Het dorp waar we waren had geen stroom, geen weg, eingelijk helemaal niks, behalve dieren, bamboe en water. Het speelgoed dat de kinderen hadden waren stelten van kokosnoten en bamboe, een voetbal van bamboe, een springtouw van bamboe en levende kakkerlakken aan een touwtje. Vooral dat laatste was opmerkelijk. Ze liepen ermee rond alsof het een hond was! We deden mee met touwtje springen en lieten wat trucjes zien. Giechelend keken ze toe.

Tijdens een wandelingetje door het tweede dorp waar we sliepen kwamen we een klein meisje tegen. Ze zag eerste Aiden met zijn knal rode haar. Haar koppie vertrok al een beetje. Toen zag ze Elke en was het gedaan. Krijsen en dikke tranen! Ze schrok zich kapot van ons. Elke probeerde haar nog te troosten maar dat maakte het alleen maar erger!

De derde dag eindigden we bij een waterval. Wederom een van de meest geweldige watervallen die we ooit gezien hebben. Het is ongelooflijk dat je na 9 maanden reizen in 1 week tijd de 2 mooiste watervallen ziet. Maar dat is Loas! Daar hebben we uren gezwommen, van de rotsen afgesprongen, van de natuurlijke massage en bubbelbaden genoten. Het was als het aller mooiste zwemparadijs, maar dan echt en 10 keer zo groot en 10 zo mooi.

Inmiddels zijn we weer terug in Luang Prabang en nemen we morgen weer de bus. Het afscheid van Luang Prabang zal zwaar vallen. Wat een leuk stadje!

Groetjes van Elke en Vincent

De laatste weekjes zijn we volop aan het genieten en zijn we extra druk. Vanavond staat een echte Lao-Disco op het programma, en morgen gaan we voor 3 dagen de jungle in, we moeten tassen pakken etc… even geen tijd om van onze laatste dagen verslag te doen. Maar de nieuwe foto’s zeggen voldoende denken we! Geniet ervan (hebben wij ook gedaan!).

groetjes van Vin en El

Bij aankomst op het vliegveld in Laos keken we meteen onze ogen uit naar de rij taxi’s die klaar stonden. Oude witte wagens uit eind jaren 70, begin jaren 80, maar dan wel met airco. Eenmaal in ons hotel aangekomen hadden we allebei zoiets van: er klopt hier iets niet. Wat mist er? Het duurde nog een paar uur voordat we het wisten: er was geen herrie, geen getoeter, geen chaotisch verkeer. Er heerst een heel apart soort rust in Laos. Mensen lijken met elkaar te fluisteren, ze hebben geen haast en alles is ruim opgezet.

De eerste avond besloten we Laos trots, Beerlao, te proeven. Helaas geen duppie per glas meer, maar nog steeds prijzen waar we thuis jaloers op kunnen zijn. De volgende dag huurden we twee fietsen om wat tempels te bezoeken. Fietsen door een stad als Vientiane is zo relaxt. Er is bijna geen verkeer, het verkeer dat er is, heeft geen haast, toetert niet, haalt niet gevaarlijk in of heeft achterlijke hoeveelheden mensen bij zich, zoals we in de andere Aziatische landen hebben gezien. Het was alsof we op een zondagochtend door Langedijk fietsten.

We fietsten die middag ook langs de Mekong, waar kilometers aan plastic tuinstoeltjes en tafeltjes stonden opgesteld. Overal waren mensen aan het barbequen, eten, drinken, relaxen, lezen, praten en van het uitzicht aan het genieten. De sfeer was er zo relaxt, dat hebben we nog niet eerder gezien in Zuid-Oost Azie.

De volgende ochtend gingen we op zoek naar het busstation. Maar, je raad het al, we verdwaalden weer eens. Pas toen we het vliegveld voor ons zagen liggen hadden we in de gaten dat we de verkeerde kant op reden. Uiteindelijk wisten we toch bij het busstration te komen, en boekten voor die middag een bus naar Vang Vieng. We hadden tot nu toe altijd rekening gehouden met een dubbele reistijd als het om bussen ging. In Laos is het echter heel normaal dat de bus je gewoon anderhalf uur te laat ophaald. Maar ja, als je zo relaxt bent, dan makt dat allemaal niks uit!

Vang Vieng is het backpackers stadje van Laos. Er is genoeg te doen, waaronder kayakken, bergbeklimmen, fietsen, en tuben vanaf de Nam Song rivier. Dit laatste hebben we gisteren gedaan. Met een opgeblazen binnenband laat je jezelf met de stroming mee voeren. Onderweg zijn allemaal barretjes, restaurantjes en trapeze achtige taferelen gebouwd. Als je voorbij komt dobberen gooit iemand vanaf de kant een touw of stok uit, waardoor je naar de kant wordt getrokken. Zo stop je bij ieder barretje even, neemt biertje en een zwaai met de trapeze (zie 2 nieuwe filmpjes), en vervolgt je gedobber. Wij begonnen om 2 uur aan de 4 km lange tocht, wat in principe een uurtje dobberen is. Om 8 uur ‘s avonds, in het pikke donker, waren we bij de eindbestemming. Wat een geweldig concept.

Groetjes van Vin en El

Voordat we de nachttrein namen moesten we ons een paar uur bezighouden in Hanoi, en dat is niet moeilijk! We namen eerst een ritje in een cyclo. Daarna kwamen we 3 Australiers tegen waar we mee op de boot in Halong Bay zaten. Met hen eindigde we op een Bia Hoi terrasje. Dat is iets typisch Vietnamees en moet even nader toegelicht worden:

Op de hoek van een straat staat een biervat met daaromheen kleine plastic stoeltjes en tafeltjes (die wij in de kinderspeelhoek zetten). In dat biervat zit Bia Hoi, wat vers bier betekent en geen conserveermiddelen bevat. Het moet dus snel genuttigd worden.Dit is het goedkoopste bier van de wereld! De prijs van een groot glas is 10 eurocent. Voor 1 euro zit je voorlopig dus gebakken!

De treinreis was een belevenis op zich, met z’n zessen drie hoog opgestapeld in een klein hokje. Het was even wennen, maar ging prima. Eenmaal in de taxi op weg richting Sapa stopte onze chauffeur in een file. Bleek er 5 minten geleden zo’n 100 meter verderop een grote aardvershuiving te zijn geweest. Een gigantische berg aarde en bomen vanaf de helling midden op de weg. De vorige keer misten we een treincrash, nu misten we dit. We zijn bang dat het de volgende keer wel raak is. Iedereen stond een beetje hopeloos om zich heen te kijken, tot na anderhalf uur de eerste busjes vanuit Sapa aan de andere kant van de versperring aankwamen. Het was dus even met de tas op de rug naar de andere kant lopen om daar in een overvolle bus te worden gepropt. Het merendeel van de beschikbare busjes in Sapa stond aan de andere kant van de berg, waar net 3 treinen waren aangekomen, dus de ruimte was beperkt.

Onze gids, Chi, schatten we in eerste instantie 12 jaar oud, maar ze bleek 18 en sprak prima engels (zonder ooit 1 dag in haar leven naar school te zijn geweest). Sapa staat bekend om zijn bergen en daarop de gigantische rijst-terassen. Het is werkelijk een prachtig gezicht om te zien en heerlijk om doorheen te lopen. Vooral met de zon op je bol, want we hadden ontzettend veel geluk met het weer. Onderweg maak je kennis met de lokale bevolking, die hier in traditionele kleding loopt. Ze proberen van alles aan je te slijten. Zelfgemaakte armbandjes, kleedjes, hoedjes, kussenslopen, oorbellen, fluitjes, noem het maar op of het wordt verkocht. En de verkooptechniek is: als je maar lang genoeg bij de toeristen blijft, en ze claimt als je vriend of vriendin, kopen ze vanzelf wel. Dit betekende dat wij deze twee dagen niet met z’n zessen liepen, maar met het halve dorp om ons heen. Het was gezellig, en leerde een hoop van ze.

Chi was niet een uitstekende gids, maar ook een briljante kok. ‘s Avonds hebben we in onze "homestay" een uitgebreide Vietnamese maaltijd gegeten. Na de trip naar Halng Bay, waar we misschien een kwart van deze hoeveelheid kregen te eten, kon deze avond kon niet meer stuk. Om vervolgens de volgende ochtend getrakteerd te worden op een heerlijk ontbijt van pannekoeken met banaan en so-ko-la! Jammie!. Hierna gingen we weer aan het werk. Lopen door de prachtige bergen van Sapa. Na een tocht van 14 km berg op en af werden we met de jeep teruggebracht naar Sapa. Hier eindigde onze twee dagen in deze prachtige omgeving. We gingen met de nachttrein weer terug naar Hanoi.

Onze laatste dag in Vietnam hebben we nog gebruikt om een eeuwenoud theaterspel te bekijken, de "waterpuppets". Hier worden houten poppen via lange stokken in het water bewogen. Traditioneel Vietnamese taferelen worden uitgebeeld met daarnaast een traditionele Vietnamese band die het geheel compleet maakt. We hebben er erg om moeten lachen. We hadden gehoopt onze laatste avond in Vietman af te sluiten met wat Bia Hoi van 10 cent, maar Elke had een griepje opgelopen in Sapa. In combinatie de snurkende buren met de nachttrein was het echt beter om vroeg naar bed te gaan. We vonden Vietnam echt fantastisch, maar gaan nu naar Laos!

Groetjes Vincent en Elke

Met de bus gingen we van Hoi An naar Hanoi. Uiteraard duurde de 14 uur lange trip geen 14 uur, maar 20 uur. Maar daar waren we al een beetje van uit gegaan. Rond 1 uur ‘s nachts raakten we in een file terecht waar geen enkele beweging meer in zat. Dus de motor ging uit, waardoor ook de airco uit ging, waardoor we in een snik hete bus zaten te wachten en probeerden te slapen, wat niet echt lukte. Nadat we een uur stil stonden en we nog steeds geen idee hadden wat er aan de hand was, gingen we op zoek naar iemand die Engels sprak. Dit bleek niet zo makkelijk. Pas na twee uur stil staan kwamen we erachter dat er verderop een spoorwegovergang was, waar een trein een vrachtwagen had geraakt. Een ramptourist is ook een tourist, dus we besloten een kijkje te nemen. En inderdaad, een enorme vrachtwagen op zijn kant en helemaal in puin, en een trein half ontspoord. Toen we weer terug gingen lopen, wat ongeveer 15 minuten was, begon opeens het verkeer weer in beweging te komen. We haastten ons terug, maar tussen alle tourbussen bleken er wel 10 van Camel-tour te zijn. Gelukkig ging het net goed, en vonden we op tijd onze bus terug, met dank aan onze oplettende buschauffeur.

Eenmaal in Hanoi hebben we een planning gemaakt voor de rest van onze tijd in Vietnam en gingen we de stad een beetje verkennen. Het oude centrum van Hanoi is heel knus. Allemaal kleine straatjes die constant van naam veranderen. Ons Vietnamees is nog niet zo goed, maar deze namen blijken te maken te hebben met de spullen die er verkocht worden. Zo heb je de Matrasstraat, Houten-schalenstraat, Schoenenstraat, TV meubelstraat, Bloemenstraat, Suikerstraat, Shampoostraat, Zijdenstraat en ga zo maar door. En inderdaad. Op de Bloemenstraat staan 10 bloemmisten naast elkaar, en de TV meubelstraat heeft 10 meubelmakers die allemaal dezelfde soort TV meubels maken. Na er een tijdje te hebben rondgestruind, waren we, zonder dat we er erg in hadden, onze plattegrond uit gewandeld. En vonden onze weg pas enkele uren later, weer terug!

Toen stond een twee daagse trip naar Halong Bay op het programma. Halong Bay is Vietnams trots, met 3000 eilandjes wat onder bescherming van UNESCO valt. We hebben twee dagen tussen de eilandjes gevaren en een nacht op de boot doorgebracht en bezochtten grotten en drijvende dorpjes. Het weer was slecht, maar het uitzicht was prachtig. Door de eilandjes is er bijna geen golfslag, en de motor van de boot was geruisloos. Het was zo mooi en zo stil! We zaten met zo’n 15 anderen op de boot, wat heel gezellig was.

Inmiddels zijn we weer terug in Hanoi, waar we vanavond de nachttrein naar Sapa nemen, een klein stadje hoog in de bergen, met rijstvelden en een speciale cultuur.

Onze laatste maand is inmiddels aangebroken…

Groetjes van Elke en Vincent

Hoi An is het leukste stadje van Vietnam, of misschien wel van Zuid Oost Azie, dat we tot nu toe bezocht hebben! Het ligt op 3 km van een heerlijk bounty strand met prachtig water. Door het stadje loopt een riviertje met een leuk haventje. De gebouwen zijn in een Frans koloniale stijl gebouwd gemixt met Chinees, en overal zijn souvenier winkeltjes, restaurantjes en kleermakers. Vooral dat laatste is echt een feest! Op maat gemaakt pakken, jurken en jassen voor zo weinig geld! We hebben ook het een en ander laten maken, voor 10% van de prijs die je in Nederland betaald. Het is dat onze rugtassen vol zitten en we ze nog een paar weken moet tillen, anders hadden we nog wel wat meer laten maken!

Naast het strand, het eten en de kleermakers hebben we weinig gezien en gedaan, dus dit was het weer voor nu! We vertrekken zo naar Hanoi, wat een busreis van 14 uur is, maar we gaan ervan uit dat het wel een paar uurtjes langer gaat duren…

Groetjes van Vincent en Elke